Kişinin dos doğru ibadedet yapabilmesi için kendini bilmesi şarttır.Kendini bilmez kişiler,
ne cenletliktir nede cehenlemlik. Onlar orta yerde kalacaklar. Bu ne acı birşeydir. Şöyle bir
düşünün bu alemde bile kendini bilmezlerin haline bir bakın. Ne düşünebilirler ne doğru
birşey yapabilirler.Ne doğru bir söz söyleyebilirler.
Hani cehennemin Sakar diye bir tabakası vardır. Bu nedir ?
Nasılki bu alemde ,elinden doğru bir iş gelmezler vardır.
Hep kırıp dökerler. Bunlara sakar deriz değilmi ?
Allah'ta soracak (Sizi sakar a iten neydi) Sakara düşenlerin verecek hiç bir cevabı olamaz.
Neden dersek ? Çünki bize ellerimizi veren oydu. Şimdi Hakk olan eli ,Hakk olarak
kullanmamanın cevabı olurmu.?
Bu hal cümle azalarımız için geçerlidir. O zaman bu azalarımızı Hakka nispet etmemiz
gerekmezmi. Yani bu azalar benim değil .Bu azalardan ben öldüm demek.Aslında bu
azalarla Hakk işleri işlemekle olur.
"Cümle azadan duyulur sırrı enel Hakk naresi."
Eğer bu sır anlaşılmazsa.Dilimizle ben doğruyum (Hakk) demek hiçbirşey ifade etmez.
Senden sadır olan fiiller konuşacak. Yahu çok zor geliyor bu işler bana demek.
Benlik sözüdür. Rabbımız olan Allah'ın kurmuş olduğu
Dos doğru bir yol var.
Dos doğru bir yolda (Sıratel Müstakim) yürümek zormudur.
Kendimizi zora sokmadan Sırtel Müstekim üzere olanlardan
olalım.Bütün derslerin EDEBİ nisbeti Hakka vermektir.
Boşunadır tüm teşvişler.Hakk bildiğini işler.
Hakka uyup,Hakkın bildiğini işleyenlerden olalım.
Sen bildiğin kadarıyla ibadetini yap.Bilemediklerin
an'ı geldiğinde mutlaka bildirecektir.