Fakiri kardeş , yazdığımız yazıları takip edenlerin içinde bizim bir sevdiğimiz
var.
Bizim yadıklarımızı O anlıyor. Bizde zaten O na yazıyoruz.
Diyebilirsinki, diğerleri anlamıyor. Olabilir.
Bizde diğerlerine yazmıyoruzki.
Sevdiğinin anladığını nerden biliyorsun dersen.
Çünki O nu yazıyorum. O kendini bilenlerdendir.
O na yazıyorum.O nu yazıyorum.
Zaten benim için başkaları diye birileri yok.
Keşke herkes sevdiğine yazsa , sevdiğini yazsa.
Ne güzel olur değilmi ?
İlk görüştüğümüz yıllardı.Bir birimizi tanımağa çalışıyorduk.
Sevdiğim dediki ; Bana kendini anlat.
Ben sevdiğme ne kadarda bilgili olduğumu göstermek için başladım.
Mısri Niyazi , Yunus Emre, Mevlanalardan söz etmeğe.
Sevdiğim , bir dakika dedi.
Ben sana kendini anlat dedim. Sen bana kimleri anlatıyorsun. ?
Onlar vakti zamanında aşklarını ispat etmişler.
Sana yada bana faydası yok. Sen bana kendinden birşeyler söyle.
Şaşırmıştım. Ben kimdim ? Kendimi nasıl anlatacaktım.
Sevdiğim, bana dediki ! Bak önce ben seni,sana bir anlatayım.
Sonra sen kendini anlatırsın. Beni öyle anlattı ki bana.
Hayrete düştüm. Meğer o ana kadar ben kendimi bilmiyormuşum.
Ben dediğim hiçbir şey.Ben değilmişim.
Benim dediğim hiçbir şeyde benim değilmiş.
Anladımki, sevdiğim bana bunları anlatırken.
Anlattıklarıyla da aynı zamanda beni donatıyormuş.
Neyim varsa O nundur.
Şimdi bende O na Muhabbet ediyorum. Benim için başkası yok.
Ne yazarsam yazayım. O nu yazıyorum.
Ne görürsem göreyim.Onu hatırlıyorum.
Birilerinede hatırlatma yapıyorum.
Sevdiğim ile aramıza girmeye çalışmayın lütfen.
Çünki bu mümkün değildir. Siz üzülürsünüz.
Sizde siz olun. Sevdğinize yazın. Sevdiğinizi yazın.
Saygılarımla